บทที่ 34 34 อยากเป็นไม้กันหมาอีก

เอกณัฐที่แอบลอบมองปฏิกิริยาลนลานหูแดงแจ๋ของหญิงสาว ยิ่งนึกเอ็นดูจนมุมปากหยักต้องแอบยกยิ้มขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มจงใจเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบา ๆ

“แปลกคนจริง ๆ… ปกติเห็นเป็นคนเนี้ยบเป๊ะทุกระเบียบ ทำไมเวลาซดน้ำซุปถึงได้ซุ่มซ่ามทำตัวเป็นเด็ก ๆ ไปได้ล่ะเนี่ยคุณสถาปนิก?”

“นาย…!” บัวชมพูถล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ